Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος

Μόνο να γράφω

μόνο να γράφω

και να γράφω

για  να γράφω

κι αυτό δεν  βοηθάει άλλο

…..

μια εξάρτηση  κατάντησε

μια εμμονή

κείνο που  μου έδινε άλλοτε

χαρά και μέθη τρελή

…..

και τώρα γράφω τον πόνο τ’  άσπιλου

…

γράφω  και γράφω

με παυσίπονες λέξεις

…

και ξαναγράφω

για να στέκομαι στα πόδια μου στοιχειωδώς

να τριγυρνάω στης μνήμης το νταραβέρι

να ζητιανεύω τις ρίμες

να κλέβω απ’ τους στίχους άλλων

να εκδίδομαι διαρκώς

να εκπορνεύω τη θλιβερή μου ψυχή

σε βιτρίνες βιβλιοπωλείων

Πίσω απ’ τα χείλη

φοράνε οι λέξεις  τα φτερά τους

και αναμένουν

….

μια μια εν’  τάξη στη σειρά τους

για να βουτήξουν  στο κενό

…..

τα δόντια ανοίγουν

…..

κάποιες τα καταφέρνουν

κάποιες  αποτυγχάνουν

…..

οι λέξεις πουλιά  πετάνε μακριά

προς τους λοβούς των αυτιών

……

οι σκοτωμένες λέξεις γίνονται ποίηση

Έτρεχα  πιο γρήγορα   απ’  τα όνειρα μου,

μα πάντα πιο μπροστά μου

τρέχανε  εκείνες οι μέρες του παρελθόντος μου

που κυνηγούσα

ξεφεύγοντας  απ’ την καλύτερη εκδοχή 

του μέλλοντος μου

Εκτός της σπανίας περίπτωσης

το διακύβευμα  να είναι η ίδια η ποίηση

(η ποίηση χρίζει ποιητές)

ουδεμία μάχη χρίζει ποιητές

οι μάχες χρήζουν μαχητών

Απ’ όλες τις πρόσκαιρες ηδονές τ’ ανθρώπου

δεν υπάρχει -άλλη-   ηδονικότερη

από εκείνη του να μιλάς και να μιλάς

σε μάτια πρόθυμα

να καταπιούν τις λέξεις σου

Η αγάπη είναι πράξη που ακολουθεί μια πρόθεση

η αγάπη δεν μπορεί να  είναι απραξιακή  πρόθεση,

ούτε  απρόθετη  πράξη

η απραξιακή  πρόθεση

δημιουργεί μια τοξική  φαντασίωση της αγάπης

η απρόθετη πράξη απ’ την άλλη

προκαλεί  σύγχυση για τα κίνητρα της

Αντιγράφω εκ του προχείρου, επικολλώ

Γραμματοσειρά Άριελ

Στιγμών ελαχίστων

(ένδεκα ή δώδεκα

όλων κι όλων)

Έπειτα σώζω

(ότι σώζεται φυσικά

εγγράφως)

Χρησιμοποιώντας α-νόητους

τίτλους, όπως:

Άτιτλο

Έντιτλο

Άγραφο

Έγγραφο μηδέν

Έγγραφο δέκα τέσσερα

Έγγραφο εκατόν τριάντα εφτά

και τα λοιπά.

(κατά πως πάει η σειρά

με αριθμό αύξοντα..)

Εκτυπώνω

Αρχειοθετώ

εντός φακέλων

-Με την ίδια ακριβώς λογική-

Φάκελος χωρίς περιεχόμενο

Φάκελος δίχως λόγο

Φάκελος εβδομήντα ένα

Μια σειρά ανοησιών κατά βάση

και μια σειρά αριθμών -άγνωστο που

παραπέμπουν

Κατα πως κυλλαει η καθημερινότητα

-των λιμναζόντων-

στα ερμάρια των ψυχιατρικών κλινικών

Ο έρωτας σου λέει

κάνει τους ανθρώπους τρελούς!

Αλήθεια,

Ποιος έρωτας;

Ο έρωτας

Ο ανταλλάξιμος!

Το  πάρε δώσε των ψυχών

με τα σώματα

-Μα καθόλου δεν μιλάω γι’ αυτό –

Φαντάσου μια ρωγμή στο συνεχές του χρόνου

Τόσο μεγάλη που να χωράει τ’ αύριο

Τόσο μικρή που να στριμώχνει  απ’ έξω της

ολόκληρο   το χθες

Μια   ποίηση  του  άυλου

Γι’ αυτό μιλάω

Για ότι  γεννήθηκε  ασώματο

και  γαλουχήθηκε απο  φαντασία ατόφια

κι  ελπίδες φρούδες

Ποιος ερωτάς αλήθεια;

Ο ερωτάς ανήκει σε εκείνους

που δεν μπορούν να στήσουν το παραμικρό

στη ράχη ενός σύννεφου

Τι μπορείς να περιμένεις από εμένα! / ένα σύννεφο είμαι τρυπημένο από το ξίφος μιας ακτίνας του ήλιου / μια κατά τόπους  παροδική αίσθηση ζεστασιάς/ σ’ ένα σώμα που αφέθηκε παραδομένο/ στην υγρασία και την μουντάδα του επάνω μας κόσμου…

Βυθίζομαι σε θάλασσα που δεν είμαι/απ’ ότι μου λείπει/απ’ ότι περισσεύει γίνομαι/ αυτάρκης της  κάθε στέρησης  / ακόρεστος στον πλεονασμό της έλλειψης /υποτελής των ευτελών σκοπών και των διακεκριμένων επιδιώξεων.