ηδονή

Απ’ όλες τις πρόσκαιρες ηδονές τ’ ανθρώπου

δεν υπάρχει -άλλη-   ηδονικότερη

από εκείνη του να μιλάς και να μιλάς

σε μάτια πρόθυμα

να καταπιούν τις λέξεις σου